De nieuwe Joe Speedboot

De Heilige Rita van Tommy Wieringa had ik, eerlijk gezegd, een tijdje laten liggen (in de winkel) omdat ik zijn laatste boeken, Caesarion (ging wel) en Dit zijn de namen (niet begrepen) nogal teleurstellend had gevonden. Maar omdat het Boekenweek was en ik nog boekenbonnen had nam ik het toch mee. Ik had trouwens ook lovende recensies gelezen.

En dit blijkt dus de nieuwe Joe Speedboot – zelfs het gammele vliegtuig ontbreekt niet.

Terugkeer naar je roots is misschien toch geen slecht idee, zo blijkt. En kalm schrijven en eindeloos schaven al helemaal niet.

De Heilige Rita is de heilige die gaat over hopeloze gevallen. In dit geval: de gevallen van mensen die hopeloos vastzitten in de loop die het leven voor ze heeft willen uitstippelen.

Maar hoewel het boek over de twee vrijgezelle mannen in een dorp in Twente aan de Duitse grens er een is van grote weemoed over wat beter niet of misschien beter wel had kunnen gebeuren en waar toch niks aan te doen valt, is het vooral een beeld van een dorp dat ooit, in zichzelf gekeerd, terzijde van de hoofdwegen van het leven lag, maar waar nu een Chinees restaurant is en Polen, Roemenen en Russen het dorpscafé overeind houden, iemand rijk wordt en een Ferrari rijdt. Zelfs de hoofdfiguur Paul Krüzen exploiteert een webshop – in oorlogsparafernalia.

Het is vooral het verhaal van twee vrijgezelle mannen, Paul en zijn vriend Hedwiges Geerdink en hun aanpassing aan de moderne tijd: ze gaan een of twee keer per jaar naar Thailand of de Filipijnen voor ‘massage’.

Paul woont bij zijn vader, die hij ook verzorgt – toen hij acht jaar was landde er een Russisch landbouwvliegtuigje in de maïs achter het huis, met daarin een gevluchte Rus, en even later ging Pauls moeder er met de Rus vandoor en liet nooit meer iets van zich horen, een trauma dat Paul nooit te boven is gekomen.

Hedwiges blijft het kruidenierswinkeltje na het overlijden van zijn ouders exploiteren – het zou ‘Over de datum’ kunnen heten.

Het is een echt fijn boek. Al die schitterende zinnen, die subtiele opbouw, de vakkundige ontleding van de teloorgang van het idyllische dorp zodat de echte tragedie bloot komt te liggen, het gebeurt niet vaak dat je het denkt, maar je wou dat je zo kon schrijven. Zo goed gedaan dat één klein, trouwens erg modern, foutje je direct opvalt: éénmaal schrijft Wieringa ‘wat’, waar ‘dat’ had moeten staan.

Het boek eindigt met een dreigende catastrofe, je legt het daarna weg en maakt je echt ongerust over Paul Krüzer, nadat die zich een vrij uitzicht heeft gehakt op de weg waarover vroeg of laat het onheil zal opduiken – de Rus en Steggink, om precies te zijn. Wellicht in de rode Ferrari Testarossa van de laatste.

De Heilige Rita zou je, bedacht ik al lezend, een streekroman kunnen noemen. Maar dan een streekroman met landelijke geldigheid

Een schitterend verhaal.

Tommy Wieringa onderweg naar eeuwige roem.

Al was het alleen maar om zijn vader, een natte eter. (Veel jus).

 

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s